Krystyna Jamroz

b_150_100_16777215_00_images_krystyna_jamroz.jpg

 

Krystyna Jamroz urodziła się 29 sierpnia 1923 r. w Busku-Zdroju w rodzinie Juliusza i Marianny z Gołębiowskich Jamrozów, jako trzecie dziecko. W Busku Zdroju jej dziadkowie prowadzili od wielu lat dwa pensjonaty. Jeden z nich został na cześć nowonarodzonej wnuczki nazwany jej imieniem. I tak już zostało do dzisiaj „Krystyna” to jedno z najbardziej znanych buskich sanatoriów. Edukację muzyczną rozpoczęła jeszcze w Busku od nauki gry na fortepianie. Szybko dostrzeżono jej muzyczny talent oraz to, że dysponuje pięknym głosem, więc bezpośrednio po zakończeniu wojny rodzice Krystyny Jamroz ( by umożliwić jej kształcenie ) przenoszą się do Wrocławia i tam za namową matki rozpoczyna studia wokalne u profesor Ireny Bardy. Już po niespełna roku nauki, jeszcze jako studentka, debiutuje na scenie Opery Wrocławskiej w niewielkich rolach Pazia i hrabiny Ceprano w Rigoletcie G. Verdiego. Jej debiut miał miejsce 3 maja 1946 r. i odbył się u boku wielkiej Ady Sań , która w tym dniu rozpoczynała trzydniowe występy gościnne w partii Gildy. Natomiast pierwsza premiera w jakiej Krystyna Jamroz brała udział odbyła się 30 sierpnia 1946 r. ( ta data jest najczęściej podawana jako dzień debiutu, ale nie brakuje też stwierdzeń, że debiutowała dopiero w 1948 r. ) i była to „Madam Buterfly” G. Puciniego, w której śpiewała Katy Pincerton. Solistką Opery Wrocławskiej pozostała do 1958 r. i zapisała się w jej historii jako znakomita Tosca, Jjola, Aiola, Gioconda, Santuzza w „Rycerskości wieśniaczej” P. Mascagniego, Hrabina w „Weselu Figara” W. A. Mozarta, Micaela w „ Carmen ” G. Bizeta. Świetna artystka, dysponująca najlepszym chyba w Polsce sopranem dramatycznym, miała już wtedy na swoim koncie wiele wybitnych kreacji, do których w każdym sezonie przybywały nowe. Ostatni rok pracy we Wrocławiu łączyła z występami na scenie Opery Poznańskiej dokąd porwał ją Zdzisław Górzyński. Od 1 stycznia 1962 r. za sprawą B. Wodiczki zostaje solistką Opery Warszawskiej. Występuje w „Manii” i „Aidzie”, „Donnie Elwidzie” w Don Giovannim, „Trubadur” G. Verdiego. Bierze udział w pierwszej warszawskiej premierze – Marszałkowa w „Kawalerze srebrnej róży” R. Straussa przynosi jej głośny sukces. Lata siedemdziesiąte, ostatni okres jej pracy na scenie warszawskiego Teatru Wielkiego zapisał się udziałem Krystyny Jamroz w premierach światowych polskich dzieł współczesnych. Śpiewała partię Kassandry w „Odprawie posłów greckich”, Hanki w „Chłopach" , Hekuby w „Trojankach”. Odnosi ogromny sukces jako Matka Joanna w polskiej premierze „Diabłów z Loudun”. W uznaniu dorobku artystycznego w 1964 r. zostaje odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 1980 r. otrzymuje Krzyż Oficerski Odrodzenia Polski. Rok 1977 przyniósł Krystynie Jamroz Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki I Stopnia. W 1980 r. będąc jeszcze w pełni sił twórczych podejmuje decyzję pożegnania się ze sceną i przejście na emeryturę.

Zmarła w Warszawie 9 lipca 1986 r.